«Нікому мы не патрэбныя», — пасля рамонту дарогі вазочнік заблакіраваны ў сваёй хаце. ВІДЭА

17:56 11 октября 2017 583
ОБСУДИТЬ
Уладзімір Вялюк з вёскі Лукомер Бярозаўскага раёну не ходзіць, перасоўваецца на вазку. Але больш за два гады ня можа выбрацца са свайго двара самастойна.

Выехаць перашкаджае сама дарога: два гады таму яе паднялі значна вышэй. З хаты Уладзіміра Велюка ў акно відаць, як машыны едуць ледзь не па-над вокнамі.

«Яны калі асфальт гэты клалі, то я ім крычаў — вы што, маўляў, робіце? Вы ж мяне замуроўваеце! А яны мне — «У нас планы».

Інвалідам Уладзімір стаў пасля аварыі, амаль 30 год таму.

«У 1989 годзе я трапіў у аварыю. Працаваў у калгасе ў Пружанскім раёне, ехалі на „ўазіку“ па працоўных справах, я пасажырам быў… І вось 30 год, лічы, я так вось жыву. Жыў спачатку ў мамы, але цяжка было з 3 паверха спускацца. Купілі мне гэтую хату ў вёсцы. Ну і жыў тут, але ж бачыце — замуравалі…» — кажа Уладзімір.

Да рамонту дарогі, кажа спадар Вялюк, ён спакойна выязджаў з двара ў краму, да сяброў і нават у суседнюю вёску. Цяпер жа ўз’ехаць на дарогу на вазку няма як:

«Хочацца да сяброў з’ездзіць, пагутарыць хаця б. Улетку яшчэ я сядаю на зямлю ды цягну вазочак за сабой угару на асфальт, а потым сядаю ды еду. А восень, зіма, калі бруд ды дождж…»

Спадар Вялюк кажа, што чатыры разы звяртаўся ў сельсавет з гэтай праблемай. Скардзіўся таксама, што вада з дарогі цячэ яму ў двор:

«Адзін адказ — грошай няма. Ну нікому нічога ня трэба! Як у Малечы жыў, у акно глядзеў з трэцяга паверха, так і тут — прыехаў у вёску і ў акно гляджу».

Пасля аварыі ў 1989 годзе жонка пакінула Уладзіміра Велюка. З ім засталіся два сыны. Але цяпер яны выраслі і жывуць у іншых паселішчах, як і брат Уладзіміра. Брат з сынамі наведваюць яго часта, але не штодня.

Уладзімер мае матаблок, якім можа сам кіраваць. Улетку часам на матаблоку ён і выязджаў з двара. Але цяпер ня можа, бо колы буксуюць па восеньскай сырой траве. Да таго ж, кажа Уладзімір, выязджаць самому на матаблоку з двара небяспечна, бо ўгару трэба разганяцца — можна выскачыць пад аўтамабіль.

«Лукашэнка казаў, што інвалідам заўсёды дапамогуць, усё зробяць. У гарадах — магчыма. А тут, у вёсцы, нікому мы не патрэбныя. Хоць я працаваў на дзяржаву, але здарылася аварыя — вытворчая траўма», — кажа Уладзімір.

Спадар Вялюк мае каля хаты невялікую майстэрню, дзе рамантуе людзям сельгаспрылады — прыкладам, бензапілу ці касілку. Трымае курэй, свінню. Шмат з чым у сваёй гаспадарцы можа ўправіцца сам. Адзінае, чаго ня можа, — выехаць з двара да людзей.

Журналістам не ўдалося дабіцца ў сельвыканкаме каментару наконт таго, як можна дапамагчы Ўладзімеру Велюку.

За вазочніка заступіўся сябра Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Грамада) Валянцін Лазарэнкаў. Ён паабяцаў, што дапаможа скласьці звароты да мясцовых уладаў з патрабаваннем вырашыць праблему інваліда.

Радыё Свабода

ЧИТАТЬ ЕЩЕ СТАТЬИ

4 817
29 июня 2020 22:40

Жизнь за колючей проволокой: мысли заключенного после 2,5 лет тюрьмы

Быть зеком – стать изгоем до конца своей жизни. Здесь неважно, за дело попал на зону или по иронии судьбы. Но факт остаётся фактом: данный пункт в судьбе человека большинство принять не готово.

368
29 июня 2020 14:39

Блогеры Сергей Петрухин и Александр Кабанов переведены в следственный изолятор в Минске

Их подозревают в организации групповых действий, грубо нарушающих общественный порядок и сопряженных с явным неповиновением законным требованиям представителям власти.

1 317
27 июня 2020 22:22

Напишите письмо ганцевичскому журналисту в изолятор

Прошла ровно неделя с момента задержания журналиста "Ганцавіцкага часу" Сергея Багрова. После суда, на котором ему дали 15 суток, он находится в изоляторе временного содержания города Барановичи. К Сергею не пускают никого. Передачи принимают только от близких родственников.

3 648
25 июня 2020 00:02

Ведущая БТ возмутилась, что задерживают журналистов в прямом эфире

Неожиданный пост солидарности, в том числе и с журналистами нашего издания, опубликовала в своем инстаграм ведущая женского ток-шоу БТ Катерина Пытлеева.